Следете нé или притиснете Escape

ПОЕЗИЈА

Премногу страв, преголем сноб, Пред очиве мрак, на мислења роб, Очај и бол, во градиве мои, Ѓаволот таму планови крои.
Неподнослива болка во градиве ми врие Се гушам Ми се врти, ми се лоши, ми се спие Мислата бега, ме напушта Се рушам.
Сега знам дека никогаш нема да бидеме како што треба. Нема да можеме да функционираме како нормален пар, бидејќи нема ништо нормално кај нас.
Седум пати ти погледнав в душа, Седум солзи ти никнаа веднаш. Седум пати пробав да слушам, Седумте збора ги кажа само еднаш.
Од вакуум просторот на светото ни тројство Срце, душа и ум, одекнува крик на ранет бик Во корида со искусен матадор пред публика бројна Жедна за крв, месо и изнутрици од...
Чадот густо излегува од полните усни лутина, директ в пори навлегува, засадува измишљотина.

РАСКАЗИ

Повторно темна соба без никој покрај мене. Тахикардиите веќе ги заменив со депресија. Веќе нема анксиозност, само потиснат бес. Гнев кон самиот себеси кој не можев повеќе ни со...
„Добро си?” – праша Оливера. „Извини?” – збунето врати Сања. „Па, те гледам од прееска се издишуваш повеќе него што треба, па се насекирав малку. Мислам, без навреда, ама не е...
„Ти текнува ли колку бевме невини кога бевме деца?“ – носталгично праша Симон. „Па не знам дали бевме баш невини и дали бевме баш деца?“ – низ смеа одговори Марија. „Добро де,...
„Од што најмногу се плашиш на светов?“ – праша Антонија. „Од моето нетрпение, избувливост и бегање од вистината.“ – како од пушка одговори Симон. „Можеш да ми дадеш пример?“ „...
Нели е клише што секогаш врне кога човек пати? Клише се пуно работи само не начинот на кој размислувам јас. Тој е оригинален. Толку оригинален што сам си се чудам како можам толку...
Немаше ни кафе каде да нарача. Седеше како акмак на железничката станица и не знаеше што да прави со себе. Почна да го фаќа нервоза, почна да грицка нокти. Се забележа што прави...